B-047

Dosyadaki kâğıtları dördüncü kez sayarken yanımdaki adam bana bir ataş uzattı. Sayfalar kucağımdan kayıyor, her düşüşte onları baştan sıralıyordum. Ataşı aldım, Almanca teşekkür ettim. Adam Türkçe cevap verdi.

“Arkalarına da bak. İki taraflıysa kopyasını isterler.”

Yabancılar dairesindeydik. Sabah masaya dizdiğim belgelerin hiçbirini unutmamıştım. Bunu biliyordum. Yine de adam konuşurken sayfaları çevirmeye başladım. Kopyası istenen şeyin hangisi olduğunu sormayı düşündüm. Sorsam bilmediğimi anlayacaktı. Kâğıtları bir kez daha saydım.

Ekranda B-041 vardı. Benim numaram B-047’ydi. Arada altı kişi olduğunu hesaplıyor, başka harflerle başlayan numaralar yandığında hesabımın işlemediğini görüyordum. Koltukların önündeki dar alanda bir çocuk gidip geliyordu. Annesi her dönüşünde kolundan tuttu, ceketinin fermuarını yukarı çekti. Çocuk iki adım sonra fermuarı indirdi. Kadın bu kez dokunmadı.

Yanımdaki adamın elinde ince bir zarf vardı. Benim mavi dosyam kadar kalın bir şeyi olmadığına bakıp işinin kolay olacağını düşündüm. Hemen ardından ona bir soru sormak istedim. Nereli olduğunu bildiğim birine sorulabilecek kısa bir soru. Adını bile sormadım. Dosyanın içinden çıkardığım kartı yerine yerleştirdim.

Vardiya şefi mesaj gönderdi. Kaçta gelecektim? Öğleden sonra yazdım. Cevap vermeden önce saate bakmıştım. Cevap verdikten sonra da baktım. Buraya gelirken otobüsten indiğim durağı, depoya giden aktarmayı, soyunma dolabına kadar yürümeyi hesaplıyordum. Kâğıtların üst köşesindeki parmak izim koyulaştı.

O gün yanımda bir kitap da vardı. Beklerken okurum diye çantaya koymuştum. Dava’nın ayracını aralayıp aynı paragrafı iki kez okudum, ikisinde de sonuna varamadan ekrana baktım. Kitabı çantaya geri soktum. Çok hazırlıklı görünmek için getirmişim gibi geldi. Kimse kitaba bakmıyordu.

Çağrıldığımda görevli bir süre bilgisayara baktı. Dosyayı masaya koymuş, ellerimi kenarlarına yerleştirmiştim. Hangi sayfayı isteyeceğini tahmin etmeye çalışıyordum. İlkini hemen buldum. İkinci sorusunu anlamadım. Tekrar etmesini istedim. Bu kez tanıdığım bir kelimeyi söyledim. Başını hafifçe yana eğdi. Cümlesini üçüncü kez kurduğunda neyin gerektiğini anladım.

Belgenin yenisi isteniyordu.

O anda sandalyede geriye yaslandım. Yeniden işten izin alacağımı düşündüm. Görevli elini kaldırıp konuşmayı sürdürdü. Sonradan gönderebilirdim. Bir kâğıda tarih yazdı, altına bir adres ekledi. Kalemini bırakmasını bekledim. Sonra kendi kalemimle ayın adını yanına Türkçe yazdım. Bir şey açıklamak istedim. Ağzımı açmadan vazgeçtim.

Salona çıktığımda ataşı veren adam yoktu. Oturduğu yerde bir başkası telefonuna eğilmişti. İnce zarfı, konuşurken başparmağını kenarında gezdirişini hatırlıyordum. İşinin ne olduğunu öğrenememiştim. Bana verdiği ataş yüzünden onu tanıdığımı sanmıştım bir an.

Depoya geç kaldım. Dolabın önünde mavi dosyayı içeri sokmaya çalıştım, köşesi kapıya takıldı. Sayfaları çıkarıp yeniden yerleştirdim. Ataş dosyanın arka kapağına geçmişti. Koparmadan kurtarmak için tırnağımı altına soktum. Arkadaşlar yanımdan geçerken birinin selamını başımı kaldırmadan aldım.

Aradan on bir yıl geçti. Geçenlerde yeni gelmiş bir tanıdık, randevusundan önce belgelerine bakmamı istedi. Mutfak masasına oturduk. Sorduğu şeylerden birinin cevabını bilmiyordum. Birlikte güncel listeyi açtık. Sayfanın altını parmağıyla takip ederken durdu.

“Bunun da arkasını çekmek gerekiyor mu?” dedi.

Bilmiyordum. Kâğıdı çevirdik. Arka yüzünde iki satır vardı. Yazıcıyı yeniden açtım. O sırada çekmeceye uzanıp bir ataş aradım. Lastikler, bitmiş bir pil ve eski bir anahtarın arasından bir tane çıktı. Hafifçe eğilmişti. Parmaklarımın arasında düzeltip ona uzattım.