Dokunamadıktan Sonra

Uzakta kalmışlara ya da yakınlıktan sürülmüşlere dert olmuş onlarca gariplik… İşte onlardan biri de olağan melodisi acılaşmış bir aramayı yanıtlama çaresizliğidir. Arayan hangi kelimeyle konuşmaya başlayacağını belirlese de hangi kelimelerle devam edeceğini bilemez. Telefonun bu tarafında olana yüklenir konuşmanın gidişatını belirleme sorumluluğu.

Telefon açıldıktan sonra sadece birkaç saniyelik sessizliğe müsaade vardır. Ucundaki okun bağra saplanacağı bilinse de o gerilmiş yay serbest bırakılmak zorundadır:

“Kaybettik, kardeşim!”

Kabuk bağlamayacak bir yara açılır. Ve hiçbir teselli cümlesine ihtiyaç olmadığını bilir yayı serbest bırakan. Oku bağrına yiyen ise içindeki bütün isyanları, teslimiyetin sükûnetiyle örter. Ardından cılız ve ürkek bir ses tonuyla atar, dünyanın en kısık çığlığını:

“Gitti demek, son bir kez görmeye fırsat bırakmadan.”

Arayanın uzatamayacağı bir diyalogdur bu. Üstlenilen bu ağır vazife yerine getirilir. Gel gör ki omuzlarındaki yük hafiflemez. Metin kalmaya çalışırken bastırdığı hıçkırıklarını salmak için telefonun kapatma tuşundadır eli. Bulabildiği en kuytu yere geçer. Rahatça konuşmak için değil, rahatça ağlayabilmek içindir bu seçicilik. Adına son vazife dedikleri uğurlamaya gelemeyecek birine kelimelerle cümle kurulmaz ki. Gözyaşlarına asılıdır bütün teselliler.

Kaybetmek… Kim seçmiş bu acımasız ve yersiz kelimeyi, bilinmez. Mânâsızlığına inat o kadar yaygın kullanılmasına ise anlamlı bir açıklama getirmek neredeyse imkânsızdır. “Öldü” demeye dilinin dönmeyeceğini düşünür insan. Sonra daha uzun bir kelimeye sığınır. Ölümün bir son olmadığına inanıyor olsa da “Kaybettik!” ifadesi ile açtığı dehlizin farkında değildir.

Ölüm, umudun tükenmediği bekleyişe bir virgül koyma zamanıdır. Bu bekleyişte aranan şey, yaşatmaya dair bir çaredir, küçücük bile olsa. Arama, kaybedilmiş olanı bulmak için değil, bu zamana kadar bilinen ya da bilinmeyen yol ve yöntemlerden birinin işe yaraması için ortaya konan çabanın adıdır.

Bekleyiş kaybedilmez.

Umut kaybedilmez.

Sabır kaybedilmez.

Bir kardeş, son nefesini vermiş olmakla kaybedilmez…

Bir gideni olan, bekleyişine devam eder.

Bir gideni olan, gidilen yerlerin güzelliğine ve zamanı geldiğinde o yerlerde buluşabilmeye umut bağlar.

Bir gideni olan, kabuk bağlamayacak yarasının zamansız sızlanışlarına sabreder.

Bir gideni olan, gideninin son yolculuğuna gidemediği için, o ölmüş gibi değil, bir süreliğine irtibatı kesmiş gibi hayatına devam eder.

Bir alıştırma süreci oluverir bekleyişle gelen ölümler. Bir telafi fırsatı sunar; söylenmemiş ya da söylenememiş ne varsa söylemeye. Bazen de bütün kelimeleri fırlatıp bir kenara, elini tutup gözüne dokunmaya. Bırakırlarsa doktorlar ya da gece nöbetindeki hemşire, bir öpücük kondurmaya tertemiz alnına. Fırsat olursa bir boşlukta, sandalyeyi çekip yatağının yanına, anılardan dem vurup, “Hadi be birader, kalk şu yataktan! Sök at şu sağdan soldan gelen sevimsiz kabloları!” demeye.

İşte bütün bu masum fırsatlar bile yasak edilmiştir uzakta kalmışlara. Mesai biter bitmez koşturamazlar hastanenin soğuk kapısına. Refakat nöbetini devralamazlar. Bir doktorun gözüne yansıyacak ufacık bir iyi haber ışığına dokunmazlar. Bin bir türlü cihazın seslerini ayrı ayrı ezberleyip, bu seslerden biri geciktiğinde ya da ritmi değiştiğinde ‘Hemşire!’ diye bağıramazlar gecenin bir yarısında.

Yoğun bakım koridorunda yeni tanışıklıklar kurup, iyi temenni alışverişleri yapamazlar. Sızıp kalamazlar o mavi renkli, o rahatsız koltuklarda. Bir elin omuza dokunuşunda yürekleri ağızlarına gelemez. Yerlerinden sıçrayıp bir rüyanın karanlık yamacında, günlerdir oturulup beklenen koridoru yabancılayamazlar.

“…yakınları burada mı?” sorusunda hıçkırıklarını yutmaya çalışamazlar. Saramazlar iki yanlarına alıp anne ve babalarını. “Ağlayın, sıkmayın kendinizi, ama yıkmayın!” diyemezler. Omuzlarında kardeşlerinin, “Kaldık mı şimdi üçün ikisi?” diyerek dökülemezler.

Dünyanın en yavaş konvoyunun arasında, Karşıyaka’nın dağı taşı mermerleşmiş beyazlığına giremezler. Bir omuz veremezler tabuta, bir kürek toprak atamazlar o dikdörtgen çukura. Gözyaşlarıyla sulayamazlar gidenin bu dünyadaki daimî ikametgâhını.

“Kaybettik” kelimesi işte bütün bunlara bir karşılık olarak kullanılabilir belki.

Yakınlıktan sürülmüşler kaybetmez. Ayrılık çok daha evvelden araya girmiştir. Ölüm, dünyanın en kadim sancısını biraz daha katmerleştirmiştir.

Bir de…

Mezar taşlarına dokunamazlar. O yüzdendir, yıllardır “öldü” demeyişleri.