Dilekçe

“İsteyerek ölmeli mi? Yoksa ne olursa olsun umut mu etmeli?”
Albert Camus

Dün sabah koğuştaki sayım sonrası gardiyana uzattığım dilekçemin, son dönemde verdiklerimin kaçıncısı olduğunu ben de bilmiyorum.

Başlangıçta, tek tek kaydını tuttuğum bu dilekçelerin bir suretini de kendime ayırmaktan geri durmuyordum. Ancak zamanla, belki de iki kez yazmak zahmetli geldiği için, bu huyumdan vazgeçmiştim.

Artık öyle sıradan bir hâle dönüşmüştü ki bu konu, savcılığa mı, mahkemeye mi, cezaevi idaresine mi, nereye göndermiştim dilekçeleri ben de karıştırır olmuştum. İnsan kendi verdiği dilekçeleri karıştırır duruma gelmişse, bir de bunları incelemekle görevli memurların masasındaki dilekçe sayısını, üst üste yığılmış evrakları, koca koca dosyaları düşününce, karşısında bürokratik bir dağ olduğu hissine kapılabiliyordu.

Bu bürokratik aşamalardan biri olan aylık tutukluluk değerlendirmesi ise mahkemeler tarafından oluşturulan hazır formatlarda, sadece tarih değişikliği yapılarak dilekçeye cevap olarak gönderiliyordu.

Her defasında bu dik dağa tırmanmaya çalışan, bunca yığının içinde zirveye ulaşarak kendi sorununa çare arayan benim gibi herhangi bir tutuklu, dilekçesinin memura ulaşması şerefine ermesiyle, dağın zirvesinden aşağı yuvarlanırcasına başladığı noktaya dönüyor ve reddedildiğine ilişkin cevabı ay sonunda alıyordu. Bu durum karşısında tutuklu, yeni bir dilekçeyle serüvenine kaldığı yerden devam ediyordu.

Benim bu kısır döngüye girme serüvenim ise, ofisimin önünde meydana gelen bir olaya tanık olmamla başlamıştı. Ünlü iş adamı Z.’nin aracından çıkan iki kişinin, genç bir kadını araca zorla bindirdiğini görmüş ve derhal polisi arayarak durumu bildirmiştim. Bu tavrım kadına yönelik şiddete karşı farkındalığın artmış olduğunu zannettiğim bir dönemde, her sıradan kişinin vereceği bir tepki olurdu diye düşünüyordum.

Tabii bu farkındalıkla birlikte, Z.’nin itibar kaybetmesi ve sektörde onun boşaltabileceği alanlarda kazanç sağlama ihtimali de aklıma gelmişti. Bununla ilişkili olarak, kaçırılan genç kadının babası Asaf Bey ile tanışmış, sonrasında önemli bir iş sözleşmesi de yapmıştık. Ancak Z.’nin konumundan kaynaklanan gücü nedeniyle olay farklı yönlere evrilmişti. Nitekim ihbarım sonrasında, maliye memurlarının şirketin evraklarını didik didik incelemesi daha önce karşılaşmadığım bir durumdu.

Ayrıca zaman zaman telefonla veya ofise gelerek tehditler savuran kişilerin Z. ile bağlantısı olduğu muhakkaktı. Bu tehditlerin devamında, kendisini Tanju olarak tanıtan birisi ofise uğramıştı. Caddeye park ettiği araca binme davetinin altında beni kaçırma niyetinin olduğunu sezdiğim bu kişiyi, ofisin kapısına doğru takip ederken çelme takarak yere düşürmüştüm. Tanju düşerken başını yere çarpmıştı.

Kısa süreli bir sersemlik yaşayan ve yerde yatan bu şahısla ne yapacağımı bilememiş, caddeden geçenlerin bizi bu hâlde görmemesi için onu alt katta bulunan fazla malzemeleri depoladığım alana doğru sürüklemiş, merdivenlerden aşağı indirmiş, ellerini bağlamış ve sorgulamaya çalışmıştım. Ancak çok da önemli bir bilgi elde edememiştim.

Bir süre sonra Tanju’nun ofisten çıkmamasından dolayı kontrole geldiğini düşündüğüm iki kişi içeri girmiş ve benim hızla yukarı çıkmamdan işkillenerek, elleri bağlı Tanju’yu bulmuştu. Onlar alt katta oyalanırken polisi aramış ve belki de bu sayede hayatta kalmıştım. Ofise gelen kişilerden şikâyetçi olduğumu söylemiş, daha önce de benzer şekilde tehdit eden farklı kişiler olduğunu dile getirmiştim.

Bu olayların Z. ile bağlantısı olduğunu düşündüğümü söylemeyi de ihmal etmemiştim. Ancak nasıl olduğunu anlayamadığım şekilde dosya bir anda aleyhime dönmüş, Tanju’nun da benden şikâyetçi olduğunu öğrenmiştim. Kendisinin benden alacaklı olduğunu; ofisime bu yüzden geldiğini, benimse borcumu ödemediğimi ve onu bayıltarak bodrum gibi bir yerde alıkoyduğumu iddia ettiğini; ek ifademi almak için beni karakola davet ettiklerinde polisler söylemişti. Tüm bunlar neticesinde duruşma sırasında hâkim, “kişiyi hürriyetinden yoksun kılma” suçlaması ile hakkımda tutuklama kararı vermişti.

Hiç beklemediğim şekilde gelişen böyle bir kararın arkasında Z.’nin iş dünyasının da ötesine geçen bağlantılarının olduğundan kuşkulanmaktaydım. Zira o güne dek karakolun yolunu dahi bilmeyen bir kişi olmama rağmen hakkımda hem adli hem de mali konularda şikâyetlerin ardı arkasının kesilmemesi de bu kuşkularımı doğrular nitelikteydi. Ancak bu şüpheler için kanıt bulmak o kadar kolay değildi ve sonuç olarak demir parmaklıklar ardında günlerimi geçirmeye başladım.

Burada geçirdiğim günlerde; tutukluluğa itiraz, kitap talebi, ek savunma gibi birçok konuda dilekçe yazıyor, günlerimi dört duvar arasında otuz altı kişi ile birlikte geçiriyordum. Otuz yedi yaşında, otuz yedi kişi aynı koğuşta.

Bu rutin içerisinde duruşma günleri mahkemeye gidip gelmek veya ayda bir kez gerçekleşen açık görüşler farklı bir atmosfer oluşturuyordu. Ancak benim burada geçirdiğim günler içerisinde hafızama kazınan ve hâlâ etkisinden çıkamadığım sahne bir açık görüşten sonra koğuş sayımı sırasında gerçekleşmişti. Yüksek duvarlı koğuş avlusunda, alışageldiğimiz üzere açık görüş salonundan bizi getiren gardiyanlar üst araması yapmışlardı. Gelen üç gardiyandan kıdemsiz olanı çember şeklinde yürüyen biz tutukluların yoklamasını almıştı. Müdür ve yardımcısı olan diğer iki kişi fiziken orada bulunsalar da tavırları ile farklı bir dünyaya aitlermiş gibi hissettiriyorlardı.

Koğuştaki arkadaşlarımdan bir kısmı, sevdiklerinden az önce ayrılmış olmanın verdiği hüzünle başlarını öne eğmiş, elleri ceplerinde düşünceli bir şekilde gardiyanların ayrılmasını beklemekteydi. Belki de bu grup içerisinde başını biraz kaldırıp avlunun taş duvarlarına ve birkaç metre yukarıdaki pencerelere doğru bakan tek kişi bendim. Başımı yukarı doğru kaldırdığım o esnada gözüme ilişen iki beyaz kelebeğin avlunun yüksek duvarları üzerinden gökyüzüne doğru kanat çırpması, cezaevinde nadiren görülebilecek bir sahneyi seyretme zevkini orada bulunanların içerisinde belki de sadece bana bahşetmişti.

Aslında hikâyem, güçlünün istediğini aldığı hikâyelerden çok da farklı değildi. Belki de bu temada binlerce öykü, roman yazıldı, film çekildi, tiyatro oyunu oynandı. Hikâyemin bir benzeri, bir efsane, bir mit, bir masal misali, ağızdan ağıza yayılan ve her anlatılışta eklemeler, çıkarmalar yapılarak yeniden yaratılan ve yaşanmış olma ihtimali çok da sorgulanmayan uydurmaca olarak görülüp geçildi.

Hikâyemi bunlardan ayıran en temel neden belki bizzat yaşayan biri olarak benim dile getirmemdir. Tüm bunlarla birlikte hâlâ koğuşun ortak alanında bulunan masaya oturuyor, mahkemenin olumsuz cevap vereceğini biliyor olmanın saçmalığına rağmen tutukluluğa itiraz dilekçemi kaleme alıyor, o dik dağın zirvesine ulaşmaya çalışıyorum. Ve hâlâ arada sırada gardiyanlardan birinin, tahliye için evrak getireceğini, her zaman kapının hemen yanındaki sandalyede oturan kekeme Kerem’den “Si…Si…nan…Fos…fo…fo…for” şeklinde ismimi duyacağımı hayal ediyorum.