Yarım Bırakılan Sayfa

Okumaya oturmak bende küçük bir törenle başlıyor. Önce çay konuyor. Çay demlenirken masadaki kâğıtlar toplanıyor, kâğıtlar toplanırken telefonun sesi kısılıyor, telefonun sesi kısılırken çay soğuyor. Sonunda oturduğumda bazen yalnızca iki sayfa okuyorum. Bir süre bunu kitabı yeterince istemediğime yordum. Şimdi o iki sayfanın ilk satırlarına biraz daha dikkatle bakıyorum.

Bir yazıya her seferinde aynı dikkatle dönemiyorum. Dün su gibi akan bir konuşma bugün bulanıyor. Suçu kitaba atmak işime geliyordu, itiraf edeyim. Oysa aynı masaya her akşam başka bir yorgunlukla oturan benim. Bunu kabul edince okuma programım çökmedi, yalnızca küçüldü. Hedefimi de ona göre küçük tuttum: Bir akşam, bir paragraf.

Artık bıraktığım yere kurşun kalemle minicik bir işaret koyuyorum. Çarpıcı bulduğum cümleyi değil, yeniden dönmem gereken paragrafı işaretliyorum. Aradaki farkı sonradan anladım. Beğendiğim sözleri toplamak kolay, onlar zaten kendilerini toplatıyor. Anlamadığım yeri saklamadan kaydetmek daha çok emek istiyor.

Kitabın başına döndüğümde o paragrafı yine anlayamayabiliyorum. O zaman sayfayı çevirmeden önce cümlenin öznesini arıyorum, kayıp eşya bürosunda şemsiyesini soran biri gibi. Kim konuşuyor, kime cevap veriyor? Bu küçük iş, kitap hakkında büyük bir hüküm vermemi geciktiriyor. Bana kalırsa bu gecikme okumama iyi geliyor.

Yarım bıraktığım kitaplar hâlâ sehpanın üstünde, üst üste duruyor. Hepsini bitireceğime dair bir liste yapmıyorum. Birini yeniden elime aldığımda eski işaretimin yanında biraz duruyorum. Dün akşam birinde, kendi işaretimin yanında ne zaman konduğunu hatırlamadığım bir soru işareti buldum. Altına bir tane daha koydum, kitabı kapattım.