Emanet Anahtar

Anahtarı bırakırken yalnızca çiçekleri sulamamı istemişti. Üç saksı demişti, mutfaktaki küçük olanı saymamıştı. İlk gün onu görünce bir bardak daha su doldurdum.

Komşumuzun evine daha önce kısa bir “merhaba” demek için gitmiştim. Bu kez ayakkabılarımı çıkarırken sesime dikkat ettim. Ev boştu ama koridorda biri uyuyormuş gibi yürüyordum. Saksıların dibini yokladım. Salonun camı kapalıydı, içerisi biraz bayat kokuyordu. Açsam mı diye düşündüm. Bana bırakılan işin nerede bittiğini bilmiyordum.

İkinci gün küçük saksının yanında bir kâğıt buldum. Dün de oradaymış, görmemişim. Üzerinde bir telefon numarası ve altına yazılmış iki kelime vardı: “Gerekirse ara.” Kimi aramam gerektiği yazmıyordu. Kâğıdı çevirdim, arkasında market hesabı vardı.

Üçüncü gün telefonum çaldı. Komşum, evde bir zarf unutmuş olabileceğini söyledi. Tarif ettiği çekmeceyi açtım. Zarflar üç taneydi. Hangisi olduğunu sorunca sustu. Sonra “Boş ver,” dedi, “ben gelince bakarım.” Çekmeceyi kapattım.

Dönüşünde anahtarı kapının önünde uzattım. Mutfaktaki saksıyı da suladığımı söyledim. Onun çiçek olmadığını, yeğeninin okulda çimlendirdiği fasulye olduğunu anlattı. İkimiz de güldük, o benden çok. Evdeki sessizlikten söz etmedim.

Akşam kapımı çaldı. Elinde o küçük saksı vardı. “Birkaç gün sende dursun mu?” dedi. Saksıyı iki elimle aldım. Toprağı hâlâ benim suyumla ıslaktı.